๖. อนุรุทธสูตร

๖. อนุรุทธสูตร

ว่าด้วยพระอนุรุทธะ

สมัยหนึ่ง ท่านพระอนุรุทธะอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล ครั้งนั้น เทวดาชั้นดาวดึงส์องค์หนึ่งชื่อชาลินี เคยเป็นภรรยาเก่าของท่านพระอนุรุทธะ เข้าไปหาท่านพระอนุรุทธะถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับท่านพระอนุรุทธะด้วยคาถาว่า

ท่านจงตั้งจิตของท่านไว้ในหมู่เทพชั้นดาวดึงส์

ซึ่งพรั่งพร้อมด้วยอารมณ์อันน่าใคร่ทั้งปวง

ที่ท่านเคยอยู่มาในกาลก่อน

ท่านผู้อันหมู่เทพยกย่องแวดล้อมเป็นบริวารจะงดงาม

@เชิงอรรถ :

@๑ ดู ขุ.เถร. (แปล) ๒๖/๑๑๙/๓๔๖

ท่านพระอนุรุทธะกล่าวคาถานี้ว่า

เหล่านางเทพกัญญาผู้มีคติอันเลว

ดำรงมั่นอยู่ในสักกายทิฏฐิ

สัตว์ทั้งหลายผู้มีคติอันเลวแม้เหล่านั้น

ก็ยังมีนางเทพกัญญาปรารถนา

เทวดานั้นกล่าวด้วยคาถานี้ว่า

เทพเหล่าใดยังไม่เคยเห็นสวนนันทนวัน

อันเป็นที่อยู่ของพวกนรเทพ ผู้มียศ ชั้นไตรทศ

เทพเหล่านั้นยังไม่รู้จักความสุข

ท่านพระอนุรุทธะกล่าวด้วยคาถานี้ว่า

เทวดาผู้เขลา ท่านไม่รู้แจ้งถ้อยคำ

ของพระอรหันต์ทั้งหลายว่า สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง

มีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดา

เกิดขึ้นแล้วย่อมดับไป

ความสงบระงับสังขารเหล่านั้นเป็นความสุข

บัดนี้ การกลับไปอยู่ในสวรรค์ของเราไม่มีอีกต่อไป

ตัณหาดุจตาข่ายในหมู่เทพของเราไม่มี

การเวียนว่ายตายเกิดสิ้นไปแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มีอีกต่อไป

อนุรุทธสูตรที่ ๖ จบ