๗. ราชปุตตเปตวัตถุ

๗. ราชปุตตเปตวัตถุ

เรื่องเปรตราชบุตร

(พระศาสดาตรัสว่า)

ผลกรรมทั้งหลายที่พระราชโอรสทำไว้ในชาติก่อนพึงย่ำยีจิตใจ

เพราะรูป เสียง กลิ่น รส และโผฏฐัพพะที่น่ารื่นรมย์ใจ

พระราชโอรสจึงได้เสวยการฟ้อนรำ ขับร้อง ความยินดี

และความสนุกสนานเป็นอันมาก

ทรงได้รับการบำรุงบำเรอในพระราชอุทยานแล้ว

จึงเสด็จเข้าไปยังภูเขาคิริพพชะ

ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นพระปัจเจกพุทธะนามว่า สุเนตร

ผู้แสวงหาคุณอันประเสริฐ ฝึกฝนตนแล้ว

มีจิตตั้งมั่น ปรารถนาน้อย

สมบูรณ์ด้วยหิริ ยินดีเฉพาะอาหารที่อยู่ในบาตรซึ่งได้มาด้วยภิกขาจาร

จึงเสด็จลงจากคอช้างแล้วได้ตรัสถามว่า

ได้ภิกษาบ้างไหม พระคุณเจ้า

ถือตัวว่าเป็นกษัตริย์

ทรงจับบาตรของพระปัจเจกพุทธะนั้นชูขึ้น

แล้วทุ่มทำลายบาตรที่พื้นดินแข็ง

ทรงพระสรวล หลีกไป(หน่อยหนึ่ง)แล้วตรัสว่า

เราเป็นพระราชโอรสของพระเจ้ากิตวะ

ท่านจักทำอะไรเราได้

กรรมหยาบช้ามีผลเผ็ดร้อน

ซึ่งพระราชโอรสผู้แออัดอยู่ในนรกเสวยแล้ว

พระราชโอรสทำบาปหยาบช้าไว้

จึงได้ประสบทุกข์แสนสาหัสอยู่ในนรก ๘๔๐,๐๐๐ ปี รวม ๖ ครั้ง

เธอเป็นคนพาล

นอนหงายบ้าง คว่ำบ้าง

นอนตะแคงซ้าย ตะแคงขวาบ้าง

ชี้เท้าขึ้นข้างบนบ้าง ยืนอยู่บ้าง

หมกไหม้อยู่สิ้นกาลนาน (ข้างละ ๘๔๐,๐๐๐ ปี)

เธอทำบาปหยาบช้าไว้

จึงประสบทุกข์แสนสาหัสอยู่ในนรกหลายพัน หลายหมื่นปี

บุคคลผู้มีการกระทำอันเป็นบาป

พากันระรานฤๅษีผู้ไม่ประทุษร้ายต่อผู้ประทุษร้าย

ผู้มีข้อปฏิบัติดีงาม จึงได้เสวยทุกข์เผ็ดร้อนอย่างยิ่งเช่นนี้

เปรตผู้เป็นราชบุตรนั้นเสวยทุกข์เป็นอันมากในนรกหลายแสนปี

จุติจากนรกแล้วมาเกิดเป็นเปรตชื่อขุปปิปาสหตะ ๑-

นรชนทราบถึงโทษ

ซึ่งเกิดมีด้วยอำนาจความเมาในความเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว

พึงละความเมาในความเป็นใหญ่เสีย

แล้วประพฤติอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่เสมอ

ผู้มีปัญญา มีความเคารพในพระพุทธเจ้า

พระธรรม และพระสงฆ์

เป็นผู้ควรแก่การสรรเสริญในปัจจุบันนี่แหละ

เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์

ราชปุตตเปตวัตถุที่ ๗ จบ

๘. คูถขาทกเปตวัตถุ

เรื่องเปรตกินคูถ

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)

ท่านเป็นใครหนอ โผล่ขึ้นจากหลุมคูถ ยืนเศร้าสร้อยอยู่

ท่านคงทำกรรมชั่วไว้โดยไม่ต้องสงสัย

จะร้องครวญครางอื้ออึงไปทำไมเล่า

@เชิงอรรถ :

@๑ เปรตผู้มีแต่ความหิวกระหายตลอดเวลา