๗. ภัททิยกาลิโคธาปุตตเถรคาถา

๗. ภัททิยกาฬิโคธาปุตตเถรคาถา

ภาษิตของพระภัททิยกาฬิโคธาปุตรเถระ

พระภัททิยกาฬิโคธาบุตรเถระ (ได้บันลือสีหนาทต่อพระพักตร์พระศาสดา ด้วยภาษิตเหล่านี้ว่า)

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ (เมื่อก่อน) ข้าพระองค์

เมื่อจะไปไหน นั่งคอช้างไป

เมื่อจะนุ่งห่มผ้า ก็นุ่งห่มผ้าเนื้อละเอียด

เมื่อจะบริโภค ก็บริโภคแต่ข้าวสาลีที่ราดด้วยเนื้ออันสะอาด

บัดนี้ ข้าพระองค์มีนามว่าภัททิยะ

เป็นโอรสของพระนางกาฬิโคธา

เป็นผู้เจริญ มีความเพียรต่อเนื่อง

ยินดีในอาหารที่บิณฑบาตได้มา ไม่ยึดมั่น เพ่งพินิจอยู่

ข้าพระองค์มีนามว่าภัททิยะ เป็นโอรสของพระนางกาฬิโคธา

ถือการนุ่งห่มผ้าบังสุกุลเป็นวัตร มีความเพียรต่อเนื่อง

ยินดีในอาหารที่บิณฑบาตได้มา ไม่ยึดมั่น เพ่งพินิจอยู่

ฯลฯ ถือการเที่ยวบิณฑบาตเป็นวัตร

มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการครองผ้า ๓ ผืนเป็นวัตร

มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการเที่ยวบิณฑบาตตามลำดับตรอกเป็นวัตร

มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการฉันหนเดียวเป็นวัตร มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการฉันในบาตรเป็นวัตร มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการห้ามอาหารที่เขานำมาถวายภายหลังฉันเป็นวัตร

มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการอยู่ป่าเป็นวัตร มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการอยู่โคนไม้เป็นวัตร มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการอยู่กลางแจ้งเป็นวัตร มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการอยู่ป่าช้าเป็นวัตร มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการอยู่ในเสนาสนะตามที่ท่านจัดให้เป็นวัตร

มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ถือการนั่งเป็นวัตร มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ มีความปรารถนาน้อย มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ มีความสันโดษ มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ชอบสงัด มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ฯลฯ ไม่คลุกคลีด้วยหมู่คณะ มีความเพียรต่อเนื่อง ฯลฯ

ข้าพระองค์มีนามว่าภัททิยะ เป็นโอรสของพระนางกาฬิโคธา

ปรารภความเพียร มีความเพียรต่อเนื่อง

ยินดีในอาหารที่บิณฑบาตได้มา

ไม่มีความยึดมั่น เพ่งพินิจอยู่

ข้าพระองค์ได้ละทิ้งจานทองคำลวดลายวิจิตร

หนักร้อยปละมาใช้แทนบาตรดิน

นี้เป็นการอภิเษกครั้งที่สอง

เมื่อก่อน ข้าพระองค์มีหมู่ทหาร

ถือดาบคอยคุ้มครองรักษาอยู่ในพระนคร

ซึ่งมีป้อมและซุ้มประตูอย่างแข็งแรง

ซึ่งแวดล้อมด้วยกำแพงเป็นวงกลม สูงลิ่ว อยู่อย่างหวาดระแวง

บัดนี้ ข้าพระองค์มีนามว่าภัททิยะ เป็นโอรสของพระนางกาฬิโคธา

เป็นผู้เจริญ ไม่หวาดระแวง ละความหวาดกลัวภัยเสียได้

มาสู่ป่า เพ่งพินิจอยู่

ดำรงมั่นอยู่ในกองศีล เจริญสติและปัญญาอยู่

ได้บรรลุความสิ้นสังโยชน์ทั้งหมดแล้ว โดยลำดับ