๗. คุตตาเถรีคาถา

๗. คุตตาเถรีคาถา

ภาษิตของพระคุตตาเถรี

(พระผู้มีพระภาคเมื่อจะทรงอนุเคราะห์พระคุตตาเถรีได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

คุตตา การละบุตรและสมบัติอันเป็นที่รัก

ออกบวชเพื่อประโยชน์แก่นิพพานใด

เธอจงพอกพูนนิพพานนั้นเนืองๆ เถิด

อย่าตกอยู่ในอำนาจจิต

สัตว์ทั้งหลายผู้ยังไม่รู้แจ้ง ถูกจิตลวงแล้ว

ยินดีในสิ่งที่เป็นวิสัยของมาร

ย่อมพากันท่องเที่ยวไปสู่ชาติสงสารมิใช่น้อย

ภิกษุณี เธอละสังโยชน์เบื้องต่ำ ๕ อย่างนี้ คือ

สักกายทิฏฐิ ๑- วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส

กามราคะ ปฏิฆะ

ให้ขาดแล้ว อย่าได้กลับมาสู่กามภพนี้อีก

เธอละเว้นรูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา

ตัดสังโยชน์ทั้งหลายแล้ว จะทำที่สุดทุกข์ได้

ทำชาติสงสารให้สิ้นไปแล้ว

กำหนดรู้ภพใหญ่

หมดความทะยานอยาก

จะเป็นผู้สงบระงับอยู่ในปัจจุบัน

๘. วิชยาเถรีคาถา

ภาษิตของพระวิชยาเถรี

(พระวิชยาเถรีได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ด้วยการรเปล่งอุทานว่า)

เราบังคับจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้

จึงไม่ได้ความสงบใจ

ต้องเข้าออกจากที่อยู่ถึง ๔-๕ ครั้ง

จึงเข้าไปหาพระเขมาภิกษุณี

ไต่ถามโดยเคารพ

ท่านแสดงธรรมโปรดเรา คือ ธาตุ อายตนะ

@เชิงอรรถ :

@๑ สักกายทิฏฐิ (ความเห็นว่าเป็นตัวของตน) วิจิกิจฉา (ความสงสัย) สีลัพพตปรามาส (ความถือมั่น

@ศีลพรต) กามราคะ (ความกำหนัดในกาม) ปฏิฆะ (ความหงุดหงิดขัดเคือง) รูปราคะ (ความปรารถนา

@ในรูปภพ) อรูปราคะ (ความปรารถนาในอรูปภพ) มานะ (ความสำคัญตน) อุทธัจจะ (ความฟุ้งซ่าน)

@อวิชชา (ความไม่รู้จริง)