๒. อาคาริยวิมาน ที่ ๒

๖๖. ๒. ทุติยอคาริยวิมานวณฺณนา

ยถา วนํ จิตฺตลตนฺติ ทุติยอคาริยวิมานํ. เอตฺถาปิ อฏฺฐุปฺปตฺติ อนนฺตร- สทิสาว.

"ยถา วนํ จิตฺตลตํ ปภาสติ

อุยฺยานเสฏฺฐํ ติทสานมุตฺตมํ

ตถูปมํ ตุยฺหมิทํ วิมานํ

โอภาสยํ ติฏฺฐติ อนฺตลิกฺเข.

เทวิทฺธิปตฺโตสิ มหานุภาโว

มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตี"ติ ปุจฺฉิ.

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต

ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

"อหญฺจ ภริยา จ มนุสฺสโลเก

โอปานภูตา ฆรมาวสิมฺห

อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺตา

สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทมฺห.

เตน เม'ตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตี"ติ อตฺตโน สมฺปตฺตึ พฺยากาสิ. คาถาสุปิ อปุพฺพํ นตฺถิ.

ทุติยอคาริยวิมานวณฺณนา นิฏฺฐิตา.