๕. อนภิรติชาดก

๕. อนภิรติชาดก (๑๘๕)

ว่าด้วยจิตขุ่นมัวและไม่ขุ่นมัว

(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์ถามมาณพผู้เป็นศิษย์ถึงสาเหตุที่มนต์เสื่อม หายไปแล้ว จึงกล่าวว่า)

เมื่อน้ำขุ่น ไม่ใส บุคคลย่อมไม่เห็นหอยโข่ง หอยกาบ

ก้อนกรวด เม็ดทราย และฝูงปลา ฉันใด

เมื่อจิตขุ่นมัว บุคคลก็ย่อมไม่เห็นประโยชน์ตน

และประโยชน์ผู้อื่น ฉันนั้น

เมื่อน้ำใสสะอาด บุคคลย่อมเห็นหอยโข่ง หอยกาบ

ก้อนกรวด เม็ดทราย และฝูงปลา ฉันใด

เมื่อจิตไม่ขุ่นมัว บุคคลก็ย่อมเห็นประโยชน์ตน

และประโยชน์ผู้อื่น ฉันนั้น

อนภิรติชาดกที่ ๕ จบ