๖. มัจฉชาดก

๖. มัจฉชาดก (๒๑๖)

ว่าด้วยปลา

(ปลาตัวผู้ร้องรำพันถึงปลาตัวเมียว่า)

ไฟนี้ก็เผาเราให้เร่าร้อนไม่ได้

หลาวที่เสี้ยมดีแล้วก็ทำความทุกข์ทรมานให้เกิดแก่เราไม่ได้

เหมือนเรื่องที่นางปลาเข้าใจเราว่าไปยินดีนางปลาตัวอื่นเลย

ไฟคือราคะนั้นเผาเราให้เร่าร้อน

จิตของเราเองเบียดเบียนเราให้ลำบาก

พรานแหทั้งหลาย ขอพวกท่านจงปล่อยเราไปเถิด

สัตว์ผู้ตกอยู่ในอำนาจแห่งกามคุณ

พวกท่านไม่ควรฆ่าไม่ว่าในกาลไหนๆ

มัจฉชาดกที่ ๖ จบ