๒. สุนขชาดก

๒. สุนขชาดก (๒๔๒)

ว่าด้วยสุนัขฉลาดเอาตัวรอดได้

(พระโพธิสัตว์เกิดในตระกูลมีโภคสมบัติมากได้เดินผ่านดงไปทำธุระบางอย่าง เห็นสุนัขถูกล่ามไว้ จึงกล่าวว่า)

สุนัขที่ไม่กัดกินเชือกหนังนี้โง่จริง

ธรรมดาบุคคลควรจะเปลื้องตนจากเครื่องผูก

กินแล้วกลับบ้าน

(สุนัขได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

คำที่ท่านกล่าวนั้นยังฝังใจข้าพเจ้า

และข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะรอจนกว่าคนจะนอนหลับ

สุนขชาดกที่ ๒ จบ