๒. นัจจชาดก

๒. นัจจชาดก (๓๒)

ว่าด้วยนกยูงรำแพน

(พญาหงส์ทองไม่ยอมยกลูกสาวให้นกยูงที่ขาดหิริและโอตตัปปะ จึงกล่าวคาถา นี้ในท่ามกลางฝูงนกว่า)

เสียงของเธอช่างไพเราะจับใจ แผ่นหลังก็สวยงาม

สร้อยคอก็เปรียบประดุจดังสีแก้วไพฑูรย์ และกำหางก็ยาวตั้งวา

เราจะไม่ให้ลูกสาวแก่เธอ เพราะการรำแพนหางร่ายรำ

นัจจชาดกที่ ๒ จบ