๓. ธรรมเทวปุตตชาดก

๓. ธัมมเทวปุตตชาดก (๔๕๗)

ว่าด้วยธรรมเทพบุตร

(ธรรมเทพบุตรเชิญอธรรมเทพบุตรมาแล้วกล่าวว่า)

ข้าพเจ้าเป็นผู้สร้างยศ เป็นผู้สร้างบุญ

จนเป็นที่ชมเชยของสมณะและพราหมณ์ทั้งหลายทุกเมื่อ

อธรรมเทพบุตร ข้าพเจ้าเป็นฝ่ายธรรม

เป็นผู้ที่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายบูชาแล้ว

จึงเป็นผู้ควรแก่หนทาง ขอท่านจงให้หนทางเถิด

(อธรรมเทพบุตรกล่าวว่า)

ข้าพเจ้าขึ้นยานฝ่ายอธรรมอย่างมั่นคง

มิได้หวาดหวั่น เป็นผู้ทรงพลัง

เพราะเหตุไร ข้าพเจ้านั้นจะต้องให้หนทาง

ที่ไม่เคยให้แก่ท่านในวันนี้เล่า

(ธรรมเทพบุตรกล่าวว่า)

ธรรมแลปรากฏขึ้นก่อน ภายหลังอธรรมจึงเกิดขึ้นในโลก

ข้าพเจ้าเป็นผู้เจริญที่สุด ประเสริฐที่สุด และเก่าแก่กว่า

เพราะเหตุนั้น จงหลีกทางให้พี่ไปเถิด น้องชาย

(อธรรมเทพบุตรกล่าวว่า)

ข้าพเจ้าก็จะไม่ให้หนทางแก่ท่านเพราะการขอร้อง

เพราะการเจรจาได้ถูกต้อง หรือเพราะเป็นผู้ควรแก่หนทาง

วันนี้เราทั้ง ๒ จงรบกันเถิด

ผู้ใดชนะในการรบ หนทางเป็นของผู้นั้น

(ธรรมเทพบุตรกล่าวว่า)

ข้าพเจ้าเป็นผู้ขึ้นชื่อลือชาไปทั่วทิศ

มีพลังมหาศาล มียศหาประมาณมิได้ ไม่มีผู้เทียมเท่า

ประกอบด้วยคุณทั้งปวง เป็นฝ่ายธรรม

อธรรมเทพบุตร ท่านจะชนะได้อย่างไร

คนเขาใช้เหล็กเท่านั้นตีทอง หาใช้ทองตีเหล็กไม่

วันนี้ถ้าอธรรมกำจัดธรรมได้

เหล็กก็จะพึงน่าดูเหมือนทองคำ

อธรรมเทพบุตร ถ้าท่านมีกำลังในการรบ

ผู้หลักผู้ใหญ่และครูของท่านก็จะไม่มี

จะด้วยความพอใจหรือไม่พอใจก็ตาม

ข้าพเจ้าก็จะยอมให้หนทางแก่ท่าน

แม้คำหยาบคายของท่าน ข้าพเจ้าก็ยกโทษให้

(พระผู้มีพระภาคครั้นทรงทราบข้อความนี้จึงได้ตรัสว่า)

ก็อธรรมเทพบุตรครั้นได้สดับคำนี้แล้ว

ก็ล้มศีรษะปักลง เท้าชี้ขึ้น รำพึงรำพันอยู่ว่า

เราต้องการจะต่อสู้ ยังไม่ทันได้ต่อสู้

อธรรมเทพบุตรได้ถูกกำจัดแล้วด้วยเหตุเพียงเท่านี้

ธรรมเทพบุตรผู้มีขันติเป็นพลังชนะแล้ว

ฆ่าอธรรมเทพบุตรผู้มีพลังในการรบได้แล้ว

ให้ตกไป ณ ภาคพื้น มีจิตใจปลาบปลื้ม มีพลังกล้าแข็ง

มีความบากบั่นอย่างแท้จริง ขึ้นรถขับไปตามทางนั่นแล

ผู้ใดไม่ยกย่องนับถือมารดาบิดา

สมณะและพราหมณ์ในเรือนของตน

ผู้เช่นนั้นหลังจากตายไป ทอดทิ้งร่างกายไว้ในโลกนี้แล้ว

ย่อมตกนรกเหมือนอธรรมเทพบุตรล้มศีรษะปักลงแล้ว

ส่วนผู้ใดยกย่องนับถือมารดาบิดา

สมณะและพราหมณ์ในเรือนของตน

ผู้เช่นนั้นหลังจากตายไป ทอดทิ้งร่างกายไว้ในโลกนี้แล้ว

ย่อมไปสู่สุคติเหมือนธรรมเทพบุตรขึ้นรถขับไป

ธัมมเทวปุตตชาดกที่ ๓ จบ