๕. ภิสทายกเถราปทาน (๖๕)

๕. ภิสทายกเถราปทาน

ประวัติในอดีตชาติของพระภิสทายกเถระ

(พระภิสทายกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าเวสสภู

เป็นองค์ที่ ๓ แห่งพระผู้มีพระภาคผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

พระองค์เป็นผู้สูงสุดแห่งบุรุษ เสด็จเข้าป่าดงทึบ แล้วประทับอยู่

ข้าพเจ้าได้ถือเหง้าบัวและรากบัวไปในสำนักของพระพุทธเจ้า

ข้าพเจ้าเลื่อมใสแล้วได้ถวายเหง้าบัวและรากบัวนั้น

แด่พระพุทธเจ้า ด้วยมือของตน

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าเวสสภู ผู้มีปัญญาประเสริฐ

ทรงแตะเหง้าบัวและรากบัวด้วยพระหัตถ์

ข้าพเจ้าไม่รู้จักความสุขที่เสมอด้วยความสุขนั้น

และความสุขที่ยิ่งไปกว่าความสุขนั้น แต่ที่ไหนเลย

อัตภาพสุดท้ายของข้าพเจ้ากำลังเป็นไปอยู่

ภพทั้งปวงข้าพเจ้าถอนได้แล้ว

ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการถวายเหง้าบัวและรากบัว

ในกัปที่ ๑๓ (นับจากกัปนี้ไป)

ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ ชาติ

เป็นใหญ่ในหมู่มนุษย์ มีพลานุภาพมาก

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระภิสทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ภิสทายกเถราปทานที่ ๕ จบ