๔. มาตุโปสกคิชฌชาดก

๔. มาตุโปสกคิชฌชาดก (๓๙๙)

ว่าด้วยพญาแร้งโพธิสัตว์เลี้ยงมารดา

(แร้งรำพึงรำพันว่า)

พ่อแม่ของเราแก่เฒ่าอาศัยอยู่ที่ซอกเขา

จักกระทำอย่างไรหนอ

เราก็ติดบ่วง ตกอยู่ในอำนาจของนายพรานนิลียะ

(ลูกนายพรานถามว่า)

นี่นกแร้ง เจ้ากำลังคร่ำครวญหรือ

คร่ำครวญไปทำไม เราไม่เคยได้ยิน

ไม่เคยเห็นนกที่พูดภาษามนุษย์ได้

(แร้งตอบว่า)

เราเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ที่ซอกเขา

ท่านทั้ง ๒ นั้นจักทำอย่างไรหนอ

เพราะเราตกอยู่ในอำนาจของท่านเสียแล้ว

(ลูกนายพรานกล่าวว่า)

ธรรมดานกแร้งย่อมเห็นซากศพได้

ไกลถึงร้อยโยชน์มิใช่หรือ

เพราะเหตุไร เจ้าแม้มาใกล้ข่ายและบ่วงแล้วก็ไม่รู้

(แร้งกล่าวว่า)

เมื่อใดสัตว์มีความเสื่อมในขณะจะสิ้นชีวิต

เมื่อนั้นถึงจะมาใกล้ข่ายและบ่วงก็ไม่รู้

(ลูกนายพรานกล่าวว่า)

เจ้าจงเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ที่ซอกเขาเถิด

เราอนุญาต เจ้าจงไปพบพวกญาติโดยความสวัสดีเถิด

(แร้งกล่าวว่า)

เมื่อเป็นเช่นนั้น นายพราน

ขอท่านจงบันเทิงใจพร้อมกับหมู่ญาติทั้งหมดเถิด

เราจักเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ที่ซอกเขา

มาตุโปสกคิชฌชาดกที่ ๔ จบ